منبع : روزنامه خبر جنوب

نویسنده : منصوره آذرنگ

          یکی از باور های شایع درباره تربیت فرزندان این است که پدر و مادر باید بتوانند با استفاد از اختیارات خود فرزندانشان را راهنمایی و مهار کنند و به آنها آموزش های لازم را بدهند .

پافشاری مصرانه پدر ها و مادر ها طی چند سده گذشته که چون آنها بهتر می دانند باید همه خواسته های خود را به فرزندانشان دیکته کنند سببی بوده است تا شاهد شکل گیری روش های موثر تری در کار تربیت فرزندان نباشیم . یکی از دلایل ماندگاری این باور این است که والدین اصولا نمی دانند اختیار و اقتدار به چه معناست و یا اینکه این روش  با بچه ها چه می کند. همه والدین درباره اختیار و اقتدار به راحتی حرف می زنند اما از جمع آنها اندک اتفاق می افتد که بتوانند این اختیار و اقتدار را تعریف کنند

و یا حتی منبع این اختیار را مشخص نمایند .

یکی از ویژ گی های رابطه میان فرزند و والدین این است که والدین در مقایسه با فرزندان از حجم روانی بیشتری برخورداند فرزندان همیشه برای والدین خود جثه روانی بزرگتری قائل هستند . علت این نگرش این است که نه تنها بچه ها پدر و مادرشان را بزگتر می بینند بلکه در نظر آنها پدر و مادرشان آگاه تر هستند و صلاحیت بیشتری دارند .

نوع دیگر قدرت در این است که والدین چیزهای دیگری در اختیار دارند که فرزندان به آن نیاز دارند . این هم سببی است تا پدر مادر احساس کنند که نسبت به فرزندان خود از اقتدار و اختیار بیشتری برخوردارند . پدر و مادر از آن جهت روی فرزندان خود تاثیر و نفوذ دارند که فرزندان به شدت به پدر و مادر خود وابسته اند .

وقتی فرزند خانواده بزرگتر می شود و اگر اجازه پیدا کند که از والدینش مستقل شود ، قدرت پدر مادر طبیعتا نقصان می گیرد . این موقعیت به ویژه وقتی فرزندان خانواده به دوران نوجوانی می رسند نمود بیشتری می کند . این زمان برای فرزندان و هم والدین مهم است ، زیرا نوجوانها به قدری مستقل از پدر و مادرشان می شوند که دیگر به راحتی نمی توان آنها را با جایزه و پاداش و مجازات و تمهیداتی از این قبیل کنترل نمود و از آنجایی که اغلب والدین از روش پاداش و مجازات استفاده می کنند نوجوانها با برخوردی تند به رویارویی با آنها بر می خیزند . بنابراین نوجوان علیه والدینش طغیان نمی کند ، بلکه علیه قدرت آنهاست که می شورد . اگر والدین کمتر به قدرت تاکید بکنند و بیشتر از روش های غیر قدرت مدارانه استفاده نمایند چیزی باقی نمی ماند که بچه ها وقتی به دوران نوجوانی می رسند علیه آنها طغیان بکنند . والدین باید به این نکته توجه کنند . خیلی زود و به سرعت زمانی فرا می رسد که قدرت خود را از دست می دهند و کم و بیش نمی توانند بر فرزندانشان فرمان برانند .

والدین از آن جهت در کار تربیت فرزندانشان از قدرت استفاده می کنند که در روابط خود در دوران کودکی با اعمال قدرت مواجه بوده اند و حالا تجربه ای ندارند که رفتاری غیر از این را به نمایش بگذارند

اغلب اشخاص از دوران کودکی خود به بعد با قدرت کنترل شده اند ، قدرت پدر و مادر ، آموزگار، رییس مدرسه ، مربیان ورزشی و ... و روسا  در این شرایط والدین به آن جهت که تجربه دیگری ندارند از قدرت نمایی استفاده می کنند . به سخن دیگر این اشخاص برای حل مسائل و دشواری های خود در روابط اجتماعی وسیله و روش دیگری سراغ ندارند .

کلمات کلیدی : اعمال قدرت -    تربیت کودکان - 

  RSS